Infrastruktura Powiatu

Wyposażenie w infrastrukturę osiedleńczą i techniczną

Lidzbark (17589 mieszkańców) i Ornetę (9601 mieszkańców) podobnie jak większość miast regionu charakteryzuje ogólnie niski poziom rozwoju społeczno-gospodarczego, silne związanie miast z ich rolniczym zapleczem, słabo rozwinięta infrastruktura oraz niski poziom kwalifikacji miejscowej siły roboczej. Z tego względu, miasta Powiatu zatracają swą rolę lokalnych centrów rynku pracy na rzecz Olsztyna, regionalnego bieguna wzrostu gospodarczego. Świadczy o tym stagnacja na lokalnym rynku pracy, gdzie zatrudnienie poza rolnictwem w porównaniu do 1995 r. w 1998 r. wzrosło zaledwie o 250 miejsc i wyniosło ogółem 7610 miejsc pracy.

Sieć osadnicza w Powiecie wykazuje dość równomierne rozmieszczenie i znaczne rozproszenie, na jej układ największy wpływ mają warunki fizyczno-geograficzne i przeszłość historyczna regionu. Nie bez znaczenia pozostaje tu także sieć drogowa, która wyznacza główny układ powiązań wzdłuż dróg nr 51 (Olsztyn-Dobre Miasto - Lidzbark Warmiński - Bartoszyce - przejście graniczne Bezledy), oraz nr 513 (Bisztynek - Lidzbark Warmiński - Orneta - Pasłęk). Z tego względu dla zachowania wewnętrznych spójności w Powiecie najistotniejsze znaczenie ma dobry stan techniczny drogi łączącej Lidzbark z Ornetą. Znaczna gęstość dróg gminnych i lokalnych (36,7km/10km2) w Powiecie w porównaniu do średniej wojewódzkiej (35,87km/10km2) wynika z rolniczego charakteru gospodarki.

Warunki mieszkaniowe w Powiecie można określić jako względnie dobre (294 mieszkania na 1000 mieszkańców) w porównaniu do regionu (282 mieszkania na 1000 mieszkańców). Wskaźnik ten jest nieco gorszy niż średni w kraju (300 mieszkań na 1000 mieszkańców). Przeciętna liczba izb w mieszkaniu wynosiła 3,54, a jego średnia powierzchnia użytkowa 60,9 m2. Średnio w Powiecie w jednym mieszkaniu mieszkały 3,54 osoby, na jedną izbę przypadało 0,95 osoby, a powierzchnia użytkowa w przeliczeniu na jedną osobę wynosiła 18,2 m2. W 1998 r. liczba mieszkań wzrosła o 79, z czego 71 powstało w Lidzbarku, podczas gdy w pozostałych gminach notowano bardzo niewielki wzrost a nawet spadek. Pod względem wieku zabudowy dominuje budownictwo stare, powstałe do 1945 r., zwłaszcza na wsi, stanowiąc około połowy zasobów. W miastach dotyczy to około 20% zasobów.

Typowa dla mieszkańców miast w Powiecie pozostaje dostępność do wodociągów, kanalizacji (88,2% korzystających mieszkańców) i gazu (32% korzystających mieszkańców). Tereny wiejskie mimo pewnej poprawy charakteryzuje nadal niskie zainwestowanie pod względem rozwoju sieci wodociągowej, kanalizacyjnej czy gazowej. W rozmieszczeniu infrastruktury istotną rolę odgrywają dysproporcje pomiędzy miastami a terenami wiejskimi, które wynikają z gęstości sieci osadniczej i wysokich kosztów rozbudowy.

Powiat Lidzbarski w porównaniu do pozostałych powiatów regionu należy do grupy powiatów z najbardziej rozbudowaną siecią telefoniczną. W końcu 1998r. było już 9480 abonentów telefonicznych. Wówczas średnio na 100 mieszkańców powiatu prawie 21 osób posiadało telefon a w 1999r. już 24 osoby. Dostępność do usług telekomunikacyjnych pozostaje dużo wyższa np. w Lidzbarku, gdzie na 100 mieszkańców przypada 29 telefonów, niż na terenach wiejskich, gdzie wartość wskaźnika nie przekracza 17 telefonów na 100 mieszkańców.

wyposażenie w infrastrukturę intelektualną

Duża liczba absolwentów liceów ogólnokształcących i średnich szkół zawodowych w Powiecie na 100 mieszkańców w wieku 19 lat, wskazuje na jego ważną rolę w systemie edukacji regionalnej. Wysoka pozycja Powiatu wynika ze zmiany preferencji uczniów odnośnie kontynuacji nauki w szkołach średnich i średnich zawodowych. Ogółem w roku szkolnym 1998/1999 do szkół średnich ogólnokształcących uczęszczało 1084 uczniów, zaś do szkół średnich technicznych 1953 uczniów, w tym do zasadniczych zawodowych 831 uczniów. Ogółem liczba absolwentów wynosiła 768 osób.

Wyzwaniem dla szkolnictwa w Powiecie pozostaje szybkie uatrakcyjnienie bądź zmiana profilu nauczania, które odpowiadałoby wyzwaniom rynku pracy. Wyjściem wobec malejącej liczby ludności w wieku przedprodukcyjnym, może być rozwój szkół ponadpodstawowych i podejmowanie w nich nauki przez młodzież spoza Powiatu. Chodzi tu także o zachowanie jego wysokiej pozycji pod względem uczącej się w nim młodzieży. Poniższe zestawienie prezentujące liczbę absolwentów szkół średnich na 100 mieszkańców w wieku 19 lat, potwierdza wysoka wartość wskaźnika w Powiecie Lidzbarskim. Świadczy on o dużej ilości absolwentów będących jego mieszkańcami jak i osób spoza jego granic.

Uwzględniając przemiany dotyczące preferencji względem kontynuacji nauki w szkołach średnich, można się spodziewać, że w kolejnych latach mimo malejącej liczby kolejnych roczników młodzieży, liczba uczniów będzie utrzymywała się nadal na wysokim poziomie. Mając jednocześnie na uwadze wysoką stopę bezrobocia w Powiecie jak i regionie szczególną rolę pełnią szkolenia osób dorosłych, w tym bezrobotnych.